Henry Alles / Landscape Labs & Stichting Proef me

Film en Theater

In de afgelopen jaren hebben ik mooie ervaringen opgedaan met theatervoorstellingen gebaseerd op film, op locatie. Waarbij de films gekozen werden vanwege hun parallel met het gebied waar we op dat moment werkten. Vanwege een noodzaak die zowel in het gebied als in het script van de film aanwezig is. ‘Once upon a time in het veen’ (PeerGrouP 2014) was daarvan het meest sprekende voorbeeld natuurlijk. Met als hoofdverhaal dat als je een trein tot stilstand wilt brengen je een station moet bouwen.

Zeker is dat eenvoudigweg een sensationele film kiezen niet het antwoord is. Een sensationeel landschap is genoeg. En die zijn er overal. En dan voorzichtig leren begrijpen welke film past. Daarom ook was ’12 angry men’ ook zo’n mooi voorbeeld voor ‘Verdwenen Veen’ (PeerGrouP 2013), omdat er lokaal mensen zijn die willen kunnen beslissen en die best willen overtuigd worden van hun ongelijk. Maar wel als gelijken. Maar niet als juryleden. Dat is waar ik van de film afweek. Ik richtte mijn pijlen op locale democratie in een regio die vaak als achterstandsgebied wordt afgeschilderd.

Duidelijk is dat we de combinatie van film en theater waarbij de film samen met het landschap leidend is een goed uitgangspunt vinden om nog meer werk mee te maken. In samenwerking met lokale mensen. Waarbij we nu al open staan voor suggesties.

English

In the past couple of years I had some great experiences making theatre plays based on movies, played on location. The movies where choosen because of the subject or story was parallel to the situation at the place we were going to create the play. There was always a shared emergency. So far Once upon a time in het veen (PeerGrouP, 2014) was the best example of this. In which the main story is that when you want a train to stop you have to build a station.

But it is notsimply choosing a sensational movie title. Choosing a sensational landscape is better. And they can be found anywhere. And after choosing the landscape slowly try to understand which movie fits there. Another example of this was the use of the movie 12 angry men as inspiration for the play Verdwenen Veen (PeerGrouP, 2013). Here were people that wanted to deceide themselves and were willing to listen to different opinions. As long as they were equal and taken seriously. But not as members of jury. This is where we left the movie. We aimed for local democrazy in a region that is often described as deprivated.

Clearly to us is that using film for theatre, in which the film and the landscape lead us, is worthwhile and asks for new work. In cooperation with locals. And we are open to suggestions.